Ter Nagedachtenis – Karel Nijs (2 april  1940 – 25 april 2010) – Een woord van oud-leerlingen en collega’s

Beste aanwezigen

Toen ik maandag het nieuws over Karel vernam, stond ik – samen met heel wat collega’s - met mijn beide voeten aan de grond genageld. Iemand die zo gezond, sportief en actief leeft… dat kan toch niet???

Daarna hebben we heel wat oud-leerlingen op de hoogte gebracht en we werden overstelpt door de vele vragen en getuigenissen. Eén ding is zeker, Karel heeft vele mensen diep geraakt. Een korte bloemlezing van gevoelens moet zeker van het hart:

- Wat een geweldige, lieve man moet ons verlaten…?

- Karel blijft fietsen…

- Die man is er altijd voor ons geweest…

- De gordijnen mochten nooit toe in de studiezaal wanneer de zon scheen; dat was zonde van de warmte…

- "shtt.. hoor (en met zijn vinger wees hij naar een of ander vogeltje)"

- We hebben misschien veel gevloekt op hem in onze jonge jaren, maar het was echt iemand waar je veel van kon leren. Een man met een hart voor de natuur en met heel veel verhalen! – hartverwarmend.

- Ben ooit nog eens mee op trip geweest; naar het verdronken Land van Saeftinghe . Had de eer om mee te rijden met zijn auto. Afgeven op alle bestuurders die alleen in de wagen zaten. Denk dat iedereen wel uren kan vertellen over Karel. ...

- Hij had een hart voor Vlaanderen, Limburg en vooral Nederlands Limburg: "ne POENJ", zoals jij het zei, was veel echter dan een kus of zoen !!

- Er zijn echt zulke figuren geweest tijdens je schooltijd die je nooit meer zal vergeten. Mr Nijs was zo iemand; staat in mijn top 5 van mensen die me ooit echt geraakt hebben…

- Een monumentje voor velen van ons…

Daarnaast heb ik de eer gehad enkele keren met hem, samen met de laatstejaars en Micheline, naar Griekenland te gaan. We waren toen ook vaste slaapkamergenoten. Ik heb het geluk gehad om uren met hem te kunnen filosoferen (want dat was hij, een echte filosoof), Ik zie het beeld van zijn sandalen, korte broek, verrekijker over zijn schouders. Soms wat verward of dromerig, soms trok hij er alleen op uit. Een van de laatste keren in Griekenland heeft ook Magda onze jaarlijkse reis kunnen meebeleven. Door hem ken ik een blauwe rotsklever. Ik denk aan de woorden van onze vaste gids Maria enkele weken geleden in Griekenland: “How is “the birdwachter”? Ik zie het beeld van Karel om te gaan zwemmen in de zee, ook al was het veel te koud en verklaarde iedereen hem voor gek, maar hij had zijn principes en week er niet van af…

Karel, ik weet niet waar je nu bent… maar geniet elke dag van een terrasje in de zon met een pintje, een ouzo of vers fruitsapje in de hand, geniet van een blauwe hemel,veel zon en de natuur, een wereld gevuld met rotsklevers en een rustige zee om in te zwemmen. Een plaats waar je jouw mama, die veel te vroeg gestorven is en je “zijn” tekende, terug kan zien. Karel, blijf gewoon fietsen en stamp af en toe nog eens naar auto’s die te dichtbij rijden…

Karel, blauwe rotsklever… het ga je goed… yammas… Wij missen je…

Nico Peeters